ตอนที่ 4

วิลันดาเองเพิ่งได้พบพ่อแม่ปิงฟ้าเข้าโดยบังเอิญเมื่อสัปดาห์ก่อน

สองสามีภรรยาอยู่ในรถกะบะบุโรทั่งสนิมเขรอะไปทั้งคัน ที่กะบะท้าย
รถบรรทุกเข่งมะเขือเทศหลายเข่งหล่อนจอดรถติดไฟแดงอยู่เยื้องกันเล็กน้อยเท่านั้น
…ตอนนั้นความคิดถึงที่หล่อนมีต่อปิงฟ้ามันแล่นลิ่วมาจากทุกทิศทุกทางก็ว่าได้..
คิดถึงเหลือเกิน คิดถึงอย่างจับจิตจับใจ…

และนั่นทำให้มีวันนี้ วันที่หล่อนเดินทางลัดฟ้ามาถึงที่นี่
"ห้องนี้ไม่เหมาะกับฐานะของคุณสักนิด" ปิงฟ้าเอ่ย
"ถ้าคุณอึดอัดรู้สึกไม่สะดวกสบาย นัมเบอร์โรงแรมในโรมหลายแห่งอยู่ในสมุดใกล้โทรศัพท์นั่น"…..
"ปิง…" หล่อนหันมามองหน้า และพบกับความเฉยเมยเท่านั้นจากปิงฟ้า

..มีเสียงโวยวายแว่วมาจากห้องข้างล่างและปิงฟ้ามองเห็นหล่อนนิ่งแข็งอย่างหวาดกลัว..
วันนี้หล่อนมาถึงนี่แล้วมาเห็นกับตาถึงความเป็นอยู่ของปิงฟ้า..
แล้วหล่อนก็สะเทือนใจอย่างเหลือเกินที่ปิงฟ้าของหล่อนพักห้องใต้หลังคาในตึกสลัมแห่งนี้
ฟังสิเสียงโหวกเหวกตึงตังข้างนอก และข้างล่างนั่นกำลังมีคนทะเลาะกันอยู่ ..ที่ นี่ไม่เหมาะกับปิงฟ้าสักนิดยิ่งเฉพาะห้องนี้..ห้องพักที่โดดเดี่ยวเดียว ดายอยู่ใต้หลังคา สักวันหนึ่งหากใครบุกรุกขึ้นมาล่ะ..ปิงฟ้ามองหล่อน..นี่อาจเป็นครั้งแรกก็ ได้ที่หล่อน
ได้มาสัมผัสกับสถานที่ต่ำต้อยเช่นนี้อย่างใกล้ชิด ทุกสิ่งทุกอย่างเก่าคร่ำคร่าและ
ทรุดโทรมราวยาจกเข็ญใจแล้วดูหล่อนสิ..เพชรเดี่ยวเม็ดงามรูปหยดน้ำยังคงกรอกกลิ้ง
ล้อตาอยู่ที่คอเกี่ยวคล้องอยู่ด้วยสายสร้อยทองคำขาวเส้นบางดูหรูเรียบและ…
บอกระดับรสนิยม
"ปิง…เราสองคนยังรักกันอยู่หรือเปล่า"
…หล่อนเอ่ยถาม.. คนสองคน
ผู้หญิงสองวัยต่างคนต่างนิ่ง
… ปิงฟ้าลอบถอนใจ
"เราไม่ควรเจอกันอีก".. เสียงของหญิงสาวปิงฟ้าเรียบเรื่อย แต่มันก็ทำ
ให้อีกฝ่ายเจ็บปวดนัก"ปิง…" หล่อนลุกขึ้นเผชิญหน้า
"คุณรู้ว่าบางทีคนเราก็ต้องการเวลาสำหรับเรื่องบางอย่าง..
คุณเคยคิดเหมือนกันว่าเราจะเจอกันอีกไหม..เจอแล้วจะเป็นยังไง
เจอกันอีกเพื่ออะไร แล้วเรายังรักกันอยู่หรือเปล่า?..ปิงฟ้ามันเกิดอะไรขึ้นกับเราคะ สิ่งทีมันเกิดขึ้นมันทำให้ทุกอย่างสับสนไปหมดมีบางอย่างซ่อนอยู่ระหว่างเราใช่ไหมคะ?
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ คุณไม่เข้าใจเลย ว่าเกิดอะไรขึ้น? …ปิงกับศรีพงษ์มีอะไรกันคะ ทำไมศรีพงษ์ต้องทำแบบนั้น?"สายน้ำสายน้อยไหลเอื่อยเรื่อยรินออกจากดวงตาอัน

หวั่นไหวของแม่หญิงคนนี้และตาคู่เดียวกันนี้เองที่เคยมองปิงฟ้าอย่างกล่าวหา

ระณามว่าเป็นฆาตกร…หากบัดนี้มันกลับมองมาเว้าวอนและกำลังจะทำให้เธอใจอ่อนฮวบ..
"ปิงฟ้า..แต่ไม่ว่าจะเคยเกิดอะไรขึ้น..คุณก็ยังรักปิง" วิลันดาต้องการอ้อมกอดของปิงฟ้า
และต้องการคำอธิบายภายในอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้น แต่…

"ปิงจะออกไปเดินเล่น"..แล้วหญิงสาวก็ทิ้งหล่อนไว้ที่นั่น ทิ้งให้ร้องไห้ตามลำพังอย่างนั้น
โดยไม่แยแสจะปลอบเช็ดน้ำตาให้.. ปิงฟ้าที่หล่อนเคยรู้จักไม่เคยประพฤติเช่นนี้
แต่จะทำอย่างไรเล่า..เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร…น้ำตาสองสามหยดมันทดแทนกันได้ล่ะหรือ
กับสิ่งที่ต่างสูญเสีย…เรื่อง มันจะง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไรในเมื่อข้างวิลันดามีคนตาย.. ข้างปิงฟ้าล่มจม!!!!คนข้างหล่อนตายไม่ตายเปล่าแต่ใช้ความตายดึงลากเอาคน เป็นๆ ที่ไม่มีความผิดใดให้ต้องวิบัติอับปางศรีพงษ์มีแผนให้ชีวิตของเธอดำรงต่อไป อย่างยากเย็น
ปิงฟ้าต้องยืนกระทบร้อนกระทบหนาว…ไม่มีใครได้อะไรเลยมีแต่สูญเสีย…
เธอ กลายเป็นคนผิดเต็มประตู!!!ผู้หญิงชื่อวิลันดาคนนี้... ปิงฟ้าเคยหนีหล่อนด้วยความสับสน กลัวความรู้สึกผิดแปลกที่มันเริ่มก่อตัวในจิตใจ..ปิงฟ้าหนีหล่อนและพิสูจน์ ตัวเอง

ด้วยวิธีการที่โง่เขลา..ภาพเพื่อนชายชาวอเมริกันนอนเปลือยกายอยู่ข้างๆ…
ภาพเด็กหญิงอ่อนเดียงสาเหมือนน้องน้อยกอดเธออยู่ใต้ผ้าห่ม เด็กคนนั้น
บดเบียดเนื้อตัวผนึกเข้ากับตัวเธอ..และเมื่อนั้นปิงฟ้าเริ่มรู้จักตัวเอง..
เธอยอมรับตัวเอง..แล้ววิ่งไปหาวิลันดาที่กระท่อมปีกไม้กลางดงกุหลาบหนู..
ที่นั่นเธอและวิลันดาผู้หญิงต่างวัยสองคนต่างโผผวากอด…

แต่แล้ว...กลับมีใครคนหนึ่งร้องเรียกหล่อนอยู่ท่ามกลางสายฝน!!

"น้องดา"…

ปิงฟ้าหันหลังหนีสุดชีวิต ร้องไห้ราวว่าโลกจะแตกดับ ได้ยินเสียงหล่อนตะโกนเรียก
อยู่ด้านหลัง…

..

ปิงฟ้าตุเหร็ดอยู่ในสวนสาธารณะทรุดนั่งบนเก้าอี้ไม้สีขาวตัวหนึ่งหันหน้าออกสู่ถนน
มันเป็นเวลาบ่ายแล้ว ยามบ่ายในฤดูหนาวท้องฟ้าสลัวแสงแลหมองหม่นและมอมแมม
เหมือนอยู่ในห้องที่ตามตะเกียงอ่อนน้ำมัน..

หากแต่ทุกสิ่งที่เห็นที่เป็นไปมันก็ดูสวยดีตามแบบของมันนั่นเอง และสวยดีกว่า
ทุกวันในความรู้สึกของเธอ อาจเพราะยามนี้ใต้ฟ้านี้มีหญิงอันเป็นที่รักอยู่ด้วย
หล่อนบินมาหลั่งน้ำตาถึงที่นี่

แสงสะท้อนจากหยาดน้ำใสๆ ที่ย้อยออกจากสองตาของหล่อนช่างสวยงามเหลือเกิน
…สวยยิ่งกว่าประกายเพชรที่ล้อแสงสะท้อนเข้าสู่สายตา…

"บางทีคนเราอาจต้องการเวลาสำหรับเรื่องบางอย่าง…" สุรเสียงก็อีกที่เพราะ เหลือเกิน เพราะพริ้งราวระฆังเงินระฆังทองที่ดังกังวานอยู่ในพิธีวิวาห์..ด้วยว่าเสียงหล่อนนั้น
แว่วอยู่ในความทรงจำของปิงฟ้าเสมอมา ..ปิงฟ้ารักหล่อน..ไม่ว่าในวันนี้ วันที่ผ่านพ้นมา
และ..กระทั่งในวันที่ยังมาไม่ถึงก็ตาม… แต่ก็โกรธ …โกรธหล่อนหรือ ?.. โกรธเกลียดโคตรเง่าเหล่าตระกูลของหล่อนต่างหาก..พวกม่อนคำหวานพวกบ้ารัก
บ้าและบ้า…บ้าชนิดที่เธอไม่มีวันยอมให้อภัย ไม่ให้อภัยแม้นตายลับ..!!

บ้าจริง..ปิงฟ้าพบว่าเธอร้องไห้ออกมา..

"เราไม่ควรเจอกันอีก"…ใช่ !ไม่น่าหรอก..

หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจเฮือกมองหนุ่มสาวโอบตระกองกันเดินผ่านเธอไป
แค่มองก็รู้ว่าต่างกำลังรักกันหวานชื่นดื่มด่ำเพียงไหน ต่างป้อนความหวานแก่กัน
และกันด้วยแววตาหวานซึ้งและป้อนรักด้วยรสสัมผัส

โลมต้องเสียดสีเนื้อตัวกันและกัน..

คนที่ตกอยู่ในภวังค์รักกำลังนี้ไม่สนโลกหรอก….สนก็แต่กันและกันฉันและเธอเท่านั้น
เมื่อยามปิงฟ้าและวิลันดาโอบกอดกันครั้งก่อนเก่าโลกก็มีเพียง "เรา"เท่านั้นเช่นกัน เราสองที่รับรู้สุขทุกข์สั่นไหวราวล่องลอยไปด้วยกันบนปุยเมฆบนฟ้านั่น..

มาบัดนี้เล่าจะมัวแต่อยู่ในโลกแห่งความรักโดยไม่รับ ไม่ยอมรู้ถึงความเป็นไปในโลกแห่ง
ความเป็นจริงเห็นจะไม่ได้..แต่เธอจะทำอย่างไรดี

..
"อ๊าว …ไปไหนมายะทิ้งคุณน้าอยู่คนเดียวบนนั้นได้" จุฬาร้องทัก ท่าทาง
บอกว่าเพิ่งลงมาจากห้องของเธอนั่นแหล่ะ

"เฮ้..เป็นอะไรน่ะปิงหน้าตูมเทียวแก..โดนดุล่ะสิ เรื่องห้องใช่ไหมล่ะ เฮ้อ
ก็ไอ้ห้องใต้หลังคากรุงโรมของแกน่ะ..ตะบี้ตะบันอยู่เข้าไปได้ไม่ย้ายเสียที
ห้องข้างล่างก็ใช่จะเสียเพิ่มอีกกี่สตางค์ พวกผู้ใหญ่นะแกใครมาเห็นเข้าเค้าก็ห่วงกัน
ทุกคนแหล่ะ อยู่ใต้หลังคาโดดเดี่ยวโด่เด่ หนาวหรือก็หนาวกว่าใครเขาเพื่อน
หน้าร้อนก็เหมือนนอนในเตาอบ แล้วหยั่งงี้จะให้ผู้ใหญ่เขายอมเข้าใจอะไรได้

เอ้อ…เดี๋ยวทุ่มตรงชั้นมานะแก เจอกันตอนกินข้าวเลยละกันชั้นนัดยายฮิเดโกะกับพิมพ์
ไว้ที่ห้อง ยายโกะเค้าเพิ่งกลับจากแพรีสคงมีอะไรดีๆ ให้อ่านว่ะ ไปก่อนนะแกชั้นต้องรีบไป
ยายยุ่นมันตรงเวลายิ่งกว่านาฬิกาสวีสซะอีก..เดี๋ยวสายมันจะค่อนเอา"

ปิง ฟ้าแยกกับจุฬาขึ้นไปที่ห้อง ห้องที่ดูดีขึ้นเยอะเพราะวิลันดาช่วยเก็บกวาดจัดการให้นั่นเอง หล่อนเรียบร้อยมีระเบียบและที่สำคัญหล่อนเป็นคนที่มีน้ำใจและอบอุ่นเสมอ..

"เมื่อกี้จุฬาซื้ออะไรมาให้ตั้งหลายอย่าง" หล่อนบอก หากแต่ปิงฟ้าไม่ต่อคำด้วย
กลับเดินเลี่ยงไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าออกมาแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป..

ปิงฟ้าอาบน้ำอีกครั้งและยังสระผมอีกด้วยทั้งที่อากาศหนาวแทบแย่ แต่ค่าที่ไม่รู้จะทำอะไร
ไม่รู้จะยืนจะเดินจะนั่งตรงไหนในห้องหับของตัวเองแห่งนี้..

เมื่อออกมาจากห้องน้ำหลังจากเข้าไปอยู่เสียตั้งนานเธอก็เห็นวิลันดาทำอะไรอยู่บางอย่าง
เธอเพียงปรายตามองเท่านั้นคะเนว่าคงทำอาหาร คงเตรียมเครื่องปรุงต่างๆ ด้วยทำเงียบๆ
ไม่ให้มีเสียงรบกวนให้หนวกหูเลย