ตอนที่ 39

วิลันดาถอนใจกับข่าวของอดีตคนรัก แล้วก็เลยพับหนังสือพิมพ์วางไว้บนโต๊ะทำงาน ไม่อยากอ่านอีกต่อไป

เรื่องของเจ้าทับทิมมีมากมาย สามารถอ่านเจอในหน้าซุบซิบได้ทุกวี่ทุกวัน ชีวิตผู้หญิงคนนี้มีชีวิตชีวาเสมอ และเจ้าทับทิมคนนี้ก็เดินหน้าเรื่อยไป จะจากใครมา หรือใครจะจากไป ก็ต้องมีคนรออยู่เสมอ เจ้าไม่เคยตกสภาพเคว้งคว้างร้างไร้คนเคียงกาย ไม่เคยโดดเดี่ยวเดียวดาย

วิลันดาให้นึกโกรธที่บางหน คนรักในอดีตคนนี้ทำท่าว่าจะหวนหา ทำเหมือนมาอาวรณ์…เพื่อจะเก็บหล่อนไว้เป็นเสบียงกรัง!!

คนเจ้าชู้ทุกคนจะมีความคิดเช่นนี้เหมือนกันหมดหรือเปล่าหนอ?  มันช่างเป็นความคิดที่ไร้ความจริงใจเหลือหลาย

นับแต่มีเหตุให้เลิกรากับเปรมจิต วิลันดาอยู่มาได้อย่างไรโดยไม่มีใครนานนับปี หล่อนเองไม่ใส่ใจถามไถ่ความรู้สึกของตนเองบ่อยนัก ผิดกับแต่ก่อนนี้ 

แต่ก่อนเมื่อเลิกกับคนรัก ไม่นานช้าหล่อนก็จะมีคนใหม่เข้ามาในชีวิต ไม่ยากไม่ง่าย แต่ก็มีเข้ามา ความรู้สึกนั้นเป็นรักจริงจัง หรือเจือไว้ด้วยอารมณ์เหงาเศร้าอยากมีเพื่อน?…มีอะไรหลายอย่าง  หลายความรู้สึกหลายอารมณ์ปะปนคละกันอยู่ และบางทีก็เหมือนว่าหลอกตัวเองไปตามแกนอย่างนั้น…

แต่ขณะนี้หล่อนไม่รู้สึกว่าต้องแสวงหา หล่อนอยากปล่อยให้อะไรๆ มันดำเนินไปเรื่อยๆ  หากหล่อนจะรักจะชอบใคร หรือหากใครจะรักจะชอบ หล่อนจะปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีของมัน ไม่เร่งรีบ ไม่รวบรัด ไม่เสาะส่ายแสวงหา  และถ้าหากมันจะเหือดหายไปจากชีวิตเสียเลย…ก็ไม่เป็นไร 

หล่อนรู้สึกเข้มแข็งดีพอที่จะอยู่ตามลำพังอย่างนี้กับความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อตัวเองและคนรอบข้างในชีวิต

วิลันดาคิดถึงเด็กคนนั้น แล้วหล่อนก็โรยยิ้มออกมาพร้อมกับส่ายหน้าไปมาช้าๆ … คิดถึงปิงฟ้าในชุดผ้าฝ้ายสีขาวขุ่นตัวยาวกรอมข้อเท้า มันทำให้เด็กหญิงผมยาวรุ่ยร่ายคนนั้นแลเหมือนทูตสวรรค์ในวันที่ปิงฟ้าออกจากโรงพยาบาลคราเมื่อได้รับอุบัติเหตุตกลงมาจากอัฒจรรย์…เธอเป็นดั่งทูตสวรรค์ที่ต้องใช้ไม้ค้ำยันเดินกระเผลกมาที่โรงเรียนนี้ หอบหิ้วอุปกรณ์มานั่งวาดรูปใต้ต้นหางนกยูงหน้าตึก…

วิลันดาคิดใคร่ครวญ… เด็กปิงฟ้าคนนี้เองที่ทำให้หล่อนอยู่ได้..เด็กคนนี้ทำให้หล่อนรู้สึกชุ่มชื้นในหัวใจที่เคยแห้งแล้ง…แท้แล้ว  หัวใจหล่อนแห้งแล้งมานาน  ไม่ว่าหล่อนจะมีคู่รักหรือไม่  เพราะ หล่อนไม่เคยได้รับความรักแท้ๆ ที่สะอาดหมดจดจากหัวใจจริงๆ จากใครสักคน ใครที่จะรักหล่อนเพียงคนเดียว..ตลอดชีวิต..แต่หล่อนก็หวังเสมอ..

หรือคนๆนั้นจะเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง เด็กหญิงที่จะโตขึ้นมาเป็นสาววัยรุ่น  และเป็นหญิงสาวที่พิสุทธิ์สะอาด หล่อนรู้ด้วยสัญชาติญาณบางอย่าง รู้ด้วยความรู้สึกของตัวเองว่าปิงฟ้านั้นจะโตขึ้นมาเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ทีเดียว…

“ปิงฟ้า..”

ปิงฟ้ายืนอยู่ที่ชั้นกราวด์ใกล้บันใดตามเคยเมื่อหล่อนไปหาที่ไนท์บาซาร์..

วันใดที่รู้สึกแย่ เมื่อพบเด็กคนนี้แล้วหล่อนจะดีขึ้นเสมอ

“วันนี้ปิงขายรูปได้” ปิงฟ้าบอกพลางยิ้ม

“หรือคะ? ดีใจด้วย ขายได้เท่าไหร่คะปิง?”

“ห้าพัน”

“หืม? อย่างนี้ถือว่ามืออาชีพหรือยังคะ?” หล่อนอดกระเซ้าไม่ได้  รู้ตัวว่ายิ้มหน้าบานยิ่งกว่าปิงฟ้าเสียอีก

“ยังค่ะ  ยังห่างไกล” ปิงฟ้าบอกพลางยิ้มพลาง

“มืออาชีพจริงต้องขายได้เป็นล้าน”เธอว่า

“ปิงคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เป็นได้หรือเปล่าคะ?” หล่อนชวนคุยขณะเดินไปด้วยกัน

“มีค่ะ"เสียงนั้นเรียบเรื่อย

“จริงหรือ?” วิลันดาหันมามอง ใบหน้าปิงฟ้านั้นยิ้มกริ่ม         มีความลำพองนอนนิ่งอย่างสงบ

“ค่ะ” ปิงฟ้าบอก

“มีมือ มีเท้า มีสมอง…ทุกคนเกิดมามีอาวุธเท่ากันมีสิทธิ์เท่ากัน”

นี่คือความคิดที่ปิงฟ้าบอกออกมาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นสงบ แต่วิลันดาเห็นความมุ่งมั่นที่มีอยู่ภายใต้ความเย็นนั้น…

มันมีพลัง… มีความมุ่งมั่นแรงกล้า 

วัยอย่างปิงฟ้านี่เองที่กำลังแรง แต่ให้บังเอิญบุคลิกของเธอไม่ใช่คนโผงผาง  พลังอันแรงของเธอจึงเสมือนคลื่นร้อนๆ  ที่อยู่ใต้น้ำนั่นเอง

“ทานอาหารญี่ปุ่นนะคะ”

“ก็ได้ค่ะ  อยากทานอาหารญี่ปุ่นหรือคะ?”หล่อนถาม

ปิงฟ้าไม่ตอบได้แต่ยิ้ม

“ฉันเคยหัดทำอาหารญี่ปุ่นสองสามอย่าง" หล่อนบอก

“คุณทำอาหารอร่อย”

“เรียนจากพี่คนโตค่ะ พี่สาวฉันเคยสอนการเรือน” หล่อนหมายถึงมารดาของจารึก

“ปิงทำอาหารเป็นไหมคะ?”

“ทำได้ค่ะ” ด้วยปรกติ ถ้าจะให้นึกอยากทำนั้น ไม่เคยอยากทำ แต่ถ้าต้องทำปิงฟ้าก็ทำได้โดยไม่รู้สึกว่าลำบากอะไร

“พวกทอดไข่ ตุ๋นไข่หรือเปล่า”วิลันดาแซว

“ต้มหรือผัดก็ได้” ปิงฟ้าหัวเราะกับความคิดคะเนของหล่อน

“ที่ฮ่องกงมีโรงเรียนสอนทำอาหารไทยด้วยนะคะ  “

“วันไหนว่างๆ  ทำอะไรให้ฉันทานบ้างนะ อยากทานฝีมือปิง”

“ค่ะ”

ปิงฟ้ารับคำง่ายๆ  …

สองคนยิ้มให้กัน.. วิลันดาเอื้อมมือไปแตะต้นแขนปิงฟ้าเบาๆ   พาปิงฟ้าไปร้านญี่ปุ่นที่มีบรรยากาศในการรับประทานเป็นที่ส่วนตัว         เป็นห้องๆ  

ตัวอาหารจัดมากระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก ขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกสนุกกับ สารพัดสิ่งประดามีกระจุกกระจิกซึ่งล้วนแต่เป็นของชิ้นเล็กๆ  น่ารักน่าเอ็นดูตามแบบญี่ปุ่น

“ปิงชอบทานอาหารญี่ปุ่นหรือคะ?”

“อาหารเหนือก็ชอบ”

“ตกลงชอบอาหารญี่ปุ่นหรืออาหารเหนือคะ?”หล่อนสนุกกับการถามจู้จี้

“ทานได้ทั้งนั้นค่ะ”

“ถ้าจะให้เลือก” วิลันดาเซ้าซี้สนุก

“ไม่เลือก”

“อ๊าว”

“อาหารเหนือก็อร่อยอย่างอาหารเหนือ  อาหารญี่ปุ่นก็เหมือนกัน”เธอ อธิบายวิลันดารู้สึกว่าแปลกดีที่คิดอย่างนี้ หล่อนรู้จักปิงฟ้าขึ้นมาอีกนิดเด็กคนนี้แปลกหลายอย่าง แปลกที่ชอบวาดรูปเหมือนเด็กติดตุ๊กตาไปไหนต้องเอาไปด้วย ปิงฟ้าติดวาดรูปไปไหนต้องมีกระดานกระดาษดินสอ

ปิงฟ้าเป็นเด็กที่หล่อนไม่รู้สึกว่าเป็นเด็ก

แปลกที่หล่อนรู้สึกดี เห็นดีเห็นงามไปหมดทุกอย่างที่         รวมเป็นปิงฟ้าคนนี้  คนที่ไม่สามารถบอกได้ว่าชอบอาหารแบบไหน อาหารถิ่นไหนเขาก็มีดีของเขามีรสชาติของเขาทำไมหล่อนไม่เคยคิดอย่างนี้บ้างเลย?

นับวันหล่อนยิ่งรู้สึกทึ่งในตัวปิงฟ้ามากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ  ..

วันอาทิตย์ตอนเช้า พ่อตื่นแต่เช้าตามปรกติแม้นว่าจะเป็นวันหยุด ตื่นมารดน้ำต้นไม้แล้วออกวิ่งในซอยละแวกบ้านพร้อมกับศรัณ

 ปิงฟ้ามีหน้าที่ดูฝุ่นทำความสะอาดบ้านอาทิตย์ละหน และต้องทำทุกซอกทุกมุม ส่วนแม่อยู่ในครัวกำลังทำอาหารเช้า คนบ้านนี้ไม่เคยนอนตื่นสาย..

“เมื่อคืนไปทานข้าวกับคุณวิลันดาใช่ไหมลูก?”แม่เอ่ยถามเมื่อเจอปิงฟ้าที่หน้าโต๊ะอาหาร เธอกำลังดูดฝุ่นอยู่อย่างขะมักเขม้น

“ค่ะแม่”

“พ่อเขาบ่นว่าหนูไม่ควรไปทานข้าวกับคุณวิลันดาเธอบ่อยๆ ..มันดูไม่เหมาะสม”

“ไม่เหมาะสม?” ปิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมอง

“เอ้อ มันเหมือนหนูไปตีเสมอผู้ใหญ่น่ะจ๊ะ”

“เธอไม่ได้มาหาปิงบ่อยๆ นะคะ แล้ว..มันไม่เหมาะสมยังไงคะแม่  ?ตีเสมอยังไง?” เธอไม่เข้าใจ

คุณนภางค์ก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันว่า พักหลังมานี่ทำไมสามีจึงออกจะหงุดหงิดเมื่อปิงฟ้าโทรศัพท์มาบอกว่าจะไปทานข้าวกับวิลันดา  

หรือเขาอาจได้ยินอะไรแว่วมาว่าผู้หญิงคนนี้ มีคู่รักเป็นทอม แต่…ปรกติแล้วเขาเป็นคนที่มีเหตุผลมากกว่านี้นี่นะ

“สงสัยก็ไปถามพ่อสิ” แม่แนะนำ

ปิงฟ้าคิดว่าอย่างนั้นเหมือนกัน ถามพ่อ   …

หรือการที่เธอสนิทกับวิลันดา มันเป็นเรื่องแย่เสียจนคนเป็นพ่อไม่อยากให้ลูกสาวคบหาสมาคม  เหตุผลแค่หล่อนเป็นดี้? แค่นั้นหรือ?…

“แล้วแม่ล่ะคะ แม่คิดเหมือนพ่อหรือเปล่า?” ตรงที่ว่ามันไม่เหมาะสมอะไรนั่น..

“แม่ไม่รู้ว่าพ่อเขาคิดอะไรนี่ลูก”

“ถ้าเป็นคุณน้ากัลยาหรือคุณป้าหลี่ พ่อจะไม่ว่าใช่ไหม?”

อา…เธอไม่อยากให้พ่อแม่รู้สึกต่อผู้หญิงคนนี้แบบนี้เลย รู้สึกอย่างที่แจ้รู้สึก  ด้วยว่ามันไม่เป็นธรรมแก่คนๆ หนึ่งเสียเลยจริงๆ ..

ตอนนี้เองที่วิลันดาน่าสงสารเหลือเกินโดยที่หล่อนเองหาได้รู้ตัวไม่ ความร่ำรวยเงินทองตอนนี้มันไม่มีความหมายเลยสินะ เพราะมันสกัดกั้นความเดียดฉันท์ของคนไม่ได้

หลังอาหารเช้าขณะที่คุณนพรัตน์นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่    หน้าระเบียงบ้าน  และศรัณออกไปข้างนอกกับเพื่อนที่แวะเข้ามารับ           คุณนภางค์แยกเสื้อผ้าใส่เครื่องซักหลังบ้าน

ปิงฟ้าได้อยู่ตามลำพังกับพ่อของเธอ เธอนั่งนิ่งๆ รอให้ท่านเอ่ยอะไรกับเธอก่อน แต่พ่อก็ยังคงอ่านหนังสือพิมพ์ไปเงียบๆ จนกระทั่งวางมันลงแล้ว

“ไม่ไปไหนหรือลูก”

ท่านถามอย่างแปลกใจ

ป่านนี้เธอยังไม่อาบน้ำแต่งตัวอย่างเคยกลับนั่งนิ่งๆ ใกล้ๆ อย่างนี้

“ไปค่ะ”

“มีอะไรกับพ่อหรือเปล่า?”

“พ่อคิดว่าปิงไม่ควรไปทานข้าวกับคุณวิลันดาหรือคะ?”

“อ๋อ” พ่อพยักหน้าช้าๆ  เข้าใจแล้ว

“เรื่องนี้เอง..ใช่ลูก..แล้วปิงคิดยังไง?”

“พ่อคิดว่าไม่ควรยังไงคะ?”

“ไม่ควรยังไง?” เขาทวนคำของลูก

“ไม่ควร...เพราะปิงอายุแค่ 15 ที่พ่ออนุญาตให้หนูทำงานที่ร้านนั้นได้เพราะพ่อรู้ว่าปิงชอบวาดรูป แต่พ่อยอมให้อยู่ได้แค่ 2 ทุ่มใช่ไหมลูก?แต่การที่ปิงจะออกไปทานข้าวกับใครในเวลาที่เกินจากนั้น…ยังไงมันก็ไม่เหมาะสมสำหรับเด็กอายุเท่าหนู หรือปิงคิดว่าการที่เด็ก 15 ปีเที่ยวไปทานข้าวกับใครเรื่อยๆ ในเวลากลางคืนมันเป็นเรื่องปรกติ?”

“ค่ะ…เข้าใจ”

ปิงฟ้ายอมรับเข้าใจแต่โดยดี 

และคิดดีใจที่เหตุผลของพ่อไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ถ้าพ่อคิดอย่างนั้นเธอคงรู้สึกไม่ดี 

แต่แปลกที่เธอเข้าใจแจ้ที่เตือนเธอ แม้ว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกสงสารวิลันดา

เธอคิดว่าการที่วิลันดามีคนรักเป็นผู้หญิง จำเป็นหรือที่หล่อนและคนรักจะต้องแยกตัวจากคนอื่นหรือคนอื่นแยกตัวออกจากวงจรชีวิตของสองคนนั้น..จะคบหาสนิทกับใครอื่นบ้างไม่ได้หรืออย่างไร? 

ถ้าวิลันดารู้ตัว หล่อนจะรู้สึกอย่างไรหนอ?

“ปิงไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะพ่อ”..

พ่อพยักหน้าให้ลูกสาว ยิ้มให้และวางมือลงบนศีรษะของเธอ…

ปิงฟ้าตั้งใจจะแวะที่โรงเรียนของวิลันดาก่อน อยากเจอหล่อน อยากแหงนหน้ามองรูปสลักมาตาที่หน้าตึก..มันดูอ่อนโยนอบอุ่นดีและสม  กับที่ตั้งสถิตอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้

ที่บ้านหล่อนไม่มีรถจอดอยู่ หล่อนไม่อยู่..ปิงฟ้าได้แต่นั่งมองรูปมาตาที่ม้าหินอ่อนตัวเดิมที่เคยนั่งเป็นประจำ

เธออยากให้โลกนี้ผู้คนทั้งหลายต่างพยายามเข้าใจกันและกัน มองหาความดีงามในกันแต่ทว่า ความเป็นจริง คนส่วนใหญ่มักส่ายสอดสายตาชอนไชหาข้อตำหนิติติงในกันและกันเสมอและเมื่อพวกเขาเจอแล้ว ต่างก็พยามขยายมันออกให้กว้างใหญ่เลวร้ายกว่าความจริง 

ทั้งที่ความเป็นจริงนั้นไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะตำหนิติฉินเรื่องส่วนตัวของใคร  ..แต่ยิ่งไม่มีสิทธิ์ก็ยิ่งเหมือนเร้าให้ต่างต้องการล่วงละเมิด เพื่อครหานินทากัน ขณะเดียวกันกับที่ต่างพยามปิดป้องเรื่องส่วนตัวของตัวเองเพื่อมิให้ใครหน้าไหนมาล่วงรู้

วิลันดาจะมีความรักมีรสนิยมส่วนตัวอย่างไรมันไม่เกี่ยวข้องกับใครเสียหน่อย และหล่อนมีสิทธิ์ที่จะเดินเข้ามาหามาพูดคุยทานอาหารด้วยกัน มีสิทธิ์ที่จะมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน 

ถึงอย่างไรเธอก็เชื่อว่าวิลันดาเป็นคนดี และเธอชอบผู้หญิงคนนี้และยิ่งตอนนี้ยิ่งชอบมากขึ้นอีกด้วย

ปิงฟ้าเดินออกจากโรงเรียนอนุบาลแห่งนั้นไปยืนรอรถเมล์ที่ป้ายหน้าโรงเรียนเพื่อไปวาดรูปที่ไนท์บาซาร์ วันหยุดอย่างนี้เธอจะอยู่ที่นั่นจนถึงเย็นไม่อยู่จนถึงสองทุ่มเหมือนวันธรรมดา

รายได้ของเธอถือว่าดีทีเดียว ทำให้เธอมีเงินเก็บทุกเดือน และพ่อก็ยังจ่ายเงินค่าใช้จ่ายให้เธอทุกสัปดาห์เพราะท่านไม่สนใจว่าเธอจะมีรายได้ส่วนตัวเท่าไหร่ แต่ท่านก็แนะนำให้เธอเก็บเงินไว้สำหรับอนาคต 

ปิงฟ้าคิดว่าเธอจะเก็บเงินไว้เรียน..เธอมีความฝันที่จะไปเรียนที่กรุงโรมประเทศอิตาลี ประเทศที่มีเรื่องราวของศิลปะชั้นเยี่ยมของโลกให้เรียนรู้มากมาย..

เมื่อมาหาปิงฟ้าอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ปิงฟ้าชวนหล่อนไปรับประทานข้าวที่บ้านแทนที่จะไปที่ร้านเหมือนเคย..

“มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ?” หล่อนถามอย่างแปลกใจในขณะที่นั่งมาด้วยกันในรถ วิลันดาขับรถช้าๆ ไปบนถนนที่สองข้างทางพลุกพล่านและเต็มไปด้วยแสงไฟกลางคืน

“ไม่มีอะไรพิเศษค่ะ เพียงแต่พ่อบอกปิงว่าปิงอายุ15 เท่านั้นไม่ควรอยู่ดึกเกินไป”

จริงสินะ..เด็กปิงฟ้าอายุน้อย พ่อแม่ที่ดูคล้ายปล่อยแต่ไม่ใช่..พ่อแม่ก็คือพ่อแม่ที่ห่วงใยเสมอ ครอบครัวนี้ไม่ถึงกับปล่อยหรือให้อิสระลูกเสียจนถึงขั้นตามใจไปทุกอย่าง ผู้ปกครองต่างมีกฎเกณฑ์ในครอบครัวตนเสมอ

“ปิงถึงชวนฉันไปทานที่บ้านแทน”..และนี่คือการถือสิทธิ์ของเธอและมันทำให้วิลันดายิ้มออกมา 

หล่อนรู้สึกว่าปิงฟ้าดื้อรั้นแต่ก็เหมือนไม่ดื้อไม่รั้น..เพราะเป็นไปอย่างเรียบเนียน.. 

“แม่มักทำอาหารจีนนะคะแล้วพ่อกับศรัณทานข้าวผสมข้าวกล้อง” เธออธิบาย

“แล้วปิงล่ะคะ?”

“ปิงทานข้าวขาวเหมือนแม่”

“ปิงบอกที่บ้านหรือยังคะว่าชวนฉันไปทานข้าวด้วย”

“ยังค่ะ”

“แหม..งั้นจะดีหรือคะ?”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

“ปิงไม่เป็นไรแต่ผู้ใหญ่อย่างฉันเป็นค่ะ เอาไว้คราวหน้าดีกว่า

ปิงฟ้าหันมามองหล่อนชั่วครู่หนึ่ง

“แล้วแต่คุณ”

“ปิงนี่ดื้อเหมือนกันนะคะ”แต่เธอก็ดื้ออย่างเงียบกริบ..  

ปิงฟ้าไม่ตอบอะไรอีกแต่หันมายิ้มเล็กน้อยเท่านั้น รถของวิลันดาแล่นช้าๆ ผ่านถนนสายต่างๆ ไปเรื่อยๆ  

แปลกที่ปิงฟ้าอยากให้ทุกอย่างช้ากว่านี้อีก และแปลก..ที่แม้นไม่ได้เอ่ยคุยอะไรกันอีก แต่กลับเหมือนว่า คนสองคนคุยกันเข้าใจอย่างดียิ่ง เข้าใจอย่างเงียบๆ ง่ายๆ ..

มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนสำหรับปิงฟ้า ที่เธออยากจะยืดเวลาอยู่อย่างนี้กับผู้หญิงชาวเหนือที่อ่อนโยนคนนี้ให้เนิ่นนานเท่าที่จะสามารถ..ยืดออกไปจนสุดลานนาฬิกา…

ผู้หญิงอ่อนโยน สวยสง่าในความรู้สึกของเธอ เรื่องของรสนิยมส่วนตัว ของหล่อนนั้นนำพามาซึ่งความห่วงใยของบางคน ทำให้     ปิงฟ้ายิ่งรู้สึกไปในทางกลับกัน  ยิ่งอยากเข้าใจอยากอยู่ใกล้หล่อนให้มากขึ้นไปอีก

“เข้าบ้านก่อนค่ะ”

ปิงฟ้าเอ่ยชวนเมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านของเธอ

“จะดีหรือคะ?”

“ปิงมีภาพสีน้ำมันเพิ่งทำเสร็จเมื่อวาน”

“อยากให้ฉันดูหรือคะ?” หล่อนโรยยิ้ม ความดื้อของเด็กคนนี้มันเป็นไปอย่างละมุนละม่อม..

“อยากให้ตั้งราคาให้” เธออมยิ้ม

“ตกลง”.. วิลันดารู้สึกดี.. ก้าวเท้าลงจากรถเดินไปกับปิงฟ้าด้วยความสบายใจและปลอดโปร่งอย่างประหลาด สีหน้าของหล่อนแช่มชื่นเนื่องมาจากจิตใจนั้นโปร่งสบายไม่มีความวิตกกังวลใดเหลืออยู่แม้นแต่น้อย

ความรู้สึกอย่างนี้คล้ายเด็กที่ไปไหนกับผู้ใหญ่สักคนหนึ่ง     ไม่ต้องคอยห่วงกังวลว่าจะมีเงินในกระเป๋าหรือไม่ ไม่ต้องกลัวอันตรายใด