“ไม่รู้ว่าเจ้าตัวแกจะเข้าใจหรือเปล่าสิคะ"คุณนภางค์หัวเราะ
“ปิงซื้ออะไรมาเยอะแยะ"
แล้วหันไปถามลูก
“ขนมค่ะ" ปิงฟ้าบอกอย่างมีความสุข
ความสุขของเธอที่มี วิลันดาคิดว่ามันจะมากแค่ไหนหนอ ?ดูเหมือนว่ามันมากมาย
มันเหมือนกับว่ามองเห็นเป็นตัวตนลอยวนอยู่รอบบรรยากาศ และใครๆ ในที่นี้ก็สามารถรู้สึกและสัมผัสกับมันได้
วิลันดาจำไม่ได้แล้วว่าเคยดีใจอะไรมากมายอย่างนี้ไหม? วันที่รับนักเรียนคนแรกหรือวันที่ขายดอกไม้ช่อแรก..ไม่หรอก
ไม่เหมือน…
“คืนนี้คงนอนยิ้มทั้งคืนนะคะ"
หล่อนเอ่ยกับปิงฟ้าแล้วหันไปบอกลาสองสามีภรรยาซึ่งมีอาวุโสมากกว่าหล่อนหลายปี
“ดิฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ
สวัสดีค่ะคุณนพรัตน์คุณนภางค์" หล่อนไหว้ และสองสามีภรรยาก็พร้อมใจกันรับไหว้
“จะออกไปส่งค่ะ"
แม่ปิงฟ้าว่าแล้วเดินออกมาส่งพร้อมลูกสาว
“ขอบคุณนะคะที่มาส่งปิง"
“ปิงเป็นเจ้าภาพอาหารค่ำไม่มาส่งได้หรือคะ ?ใช่ไหมคะปิง?"
“ดีนะคะที่เป็นคุณ ถ้าเป็นคนอื่นอาจเข้าใจไปว่ายายปิงแกเป็นเด็กที่ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่”
“ดิฉันเข้าใจค่ะ
แต่ดิฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นสักนิดนะคะ
อาจเป็นเพราะว่าเราค่อนข้างคุ้นเคยกันมาก่อนก็ได้
ดิฉันเข้าใจว่าปิงดีใจมากจนอยากจะทำอะไรสักอย่าง
บอกใครสักคนในเวลานั้น"
“คุณเข้าใจดิฉันก็เบาใจค่ะ"
คุณนภางค์ยิ้มให้อย่างมีไมตรีและอ่อนโยน
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณวิลันดา"
ปิงฟ้าเอ่ยแก่หล่อนเมื่อมาส่งถึงรถที่จอดอยู่ริมรั้วหน้าบ้าน
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะปิงฟ้า
ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณนภางค์ …”
มันช่างเป็นค่ำคืนที่สดชื่นเสียเหลือเกินมันทำให้หล่อนยิ้มละไมไปจนถึงบ้านทีเดียว
…
ฤกษ์ฤทธิ์ขับรถออกจากบริษัท
“ฤทธิ์ณรงค์” ของเขา
มุ่งหน้าสู่สนามบินเชียงใหม่
เขามีนัดกับลูกค้ารายสำคัญที่กรุงเทพฯตอนเย็นวันนี้เพื่อเจรจาเกี่ยวกับแผนงานโฆษณาต่อด้วยอาหารค่ำ..และอาจผ่อนคลายความตึงเครียดด้วยการฟังเพลงเพราะในสถานที่โอ่โถงและสุภาพต่อลูกค้าที่เป็นสุภาพสตรี…
การทำธุรกิจย่อมจำเป็นต้องแข่งขันทุกรูปแบบ
ทั้งความสามารถเรื่องงาน และการมัดใจลูกค้า
ลูกค้าเป็นเทวดาและนางฟ้าเสมอ เขาถือเช่นนั้นและอบรมแก่พนักงานทุกคนเช่นนั้น
ลูกค้ารายนี้เป็นสาวใหญ่เจ้าของกิจการจิวเวอรี่
สินค้าของหล่อนมีชื่อเสียงอยู่บ้างแล้วในต่างประเทศและเป็นที่รู้จักกันในสังคมไฮโซ
ฯของไทย
ตอนนี้หล่อนทำสินค้าอีกเกรดออกมาสำหรับกลุ่มวัยรุ่นที่มีฐานะดีจนถึงวัยสาวที่เพิ่งเริ่มทำงาน
หล่อนต้องการโปรโมทสินค้าตัวนี้สำหรับตลาดเมืองไทย และเขาสนใจอยากทำงานนี้
แต่ว่ารถยุโรปคันงามของเขาอยู่ดีๆ
มันก็สะอึกและสะอึกถี่ขึ้นเรื่อยๆ
“เฮ้ย..จะมารวนอะไรกันวันนี้วะ"
หนุ่มใหญ่บ่นงึมงัมแต่มันไม่ยอมฟังเสียงเขาเลย ที่สุดมันก็แผ่วแรง เขาต้องค่อยๆ ขอทางแอบเลียบไปกับขอบถนนแล้วที่สุดจำต้องจอดเอาไว้
เพราะมันไร้เรี่ยวแรงจะไปส่งเขาให้ถึงสนามบิน
“ร้อยวันพันปีไม่เคยเป็นไร ..” เขาบ่น
แล้วคว้ากระเป๋าออกมายืนริมถนนเพื่อหารถไปสนามบินให้ทันเวลา
ระหว่างที่รอรถโดยสารเขาก็กดโทรศัพท์มือถือไปที่บ้าน
“แม่หรือคะ?แม่…รถฤกษ์เสียอยู่แถวๆ ประตูหายานะคะ"“
“อ้าวแล้วจะไปสนามบินยังไงกันล่ะลูก ?"
“แม่หากุญแจสำรองให้เจ้าบูรณ์มันหน่อยนะคะ
ให้มันเอากุญแจออกมาเอารถไปเข้าอู่ให้ที”
“ให้แม่เอากุญแจให้เจ้าบูรณ์ ..”แม่เขาทวนคำช้าๆ
เนิบๆ
“ต้องให้มันไปกับช่างสิลูกเอารถไปลาก”
แหม…แม่ท่านช่างรอบคอบ เขาคิดพลางยิ้ม
“ไงก็ได้ค่ะแม่ เท่านี้นะคะ”
“เดี๋ยวสิลูก แล้วรถจอดไว้ตรงไหนล่ะจ๊ะ เจ้าบูรณ์มันจะได้ไปถูกขืนมัวแต่หาอยู่เดี๋ยวถูกงัด”
“อยู่แถวๆ
ประตูหายาแหล่ะค่ะแม่ทางไปสนามบินเจ้าบูรณ์มันหาเจออยู่แล้ว
บอกมันด้วยว่าถ้ารถถูกงัดมันเตะ แค่นี้ก่อนนะคะแม่ ฤกษ์รีบ”
“โบกรถไปสิลูก
รถที่วิ่งไปทางนั้นเขาไปสนามบินกันเยอะ”
อ้อ…จริงแฮะ..แม่ช่างแนะนำข้อคิดที่ดี
“ดีเหมือนกันค่ะแม่ แค่นี้ก่อนนะคะ"
“โชคดีนะลูก”
เขายุติการสนทนากับมารดา
พอดีเห็นรถญี่ปุ่นคันเล็กน่ารัก สีปูนแห้งแล่นช้าๆ
เข้ามาแวะจอดตรงที่เขายืนอยู่
เขายังไม่ทันโบกมือด้วยซ้ำเมื่อก้มหน้าดูเขาก็แปลกใจที่เจอหล่อน ผู้หญิงสีสด
วันนี้แต่งชุดสีม่วงเม็ดมะปรางค์
เจ้าหล่อนไขกระจกลง
เอี้ยวหน้าถาม
“รถเสียหรือไงคะคุณฤกษ์ฤทธิ์?"
“คุณกัลยา"
“สวัสดีค่า..” หล่อนยกมือไหว้และยิ้มให้
เขารับไหว้พลางยิ้มให้หล่อนอย่างดีใจ
เขาพบกับหล่อนอย่างไม่คาดคิดอย่างนี้รู้สึกดีใจที่จะมีรถไปสนามบินได้ทันเวลา
“ว่าแต่จะให้ช่วยอะไรไหมคะจะให้ไปส่งที่ไหน
หรือจะให้ตามช่าง?”
“ผมว่า..อย่างแรกดีกว่า”
“งั้นขึ้นมาได้เลย.."
สิ้นคำเขาก็เปิดประตูก้าวเข้าไปนั่งและปิดประตู
กัลยาบังคับรถให้เคลื่อนออกไป
มันกระตุกเล็กน้อยพอให้รู้สึกตื่นเต้นและระแวงว่ามันจะสียเหมือนรถเขาไหม
ของกัลยาเป็นรถญี่ปุ่นคันเล็กๆ
ภายในรถมีน้ำหอม
และตุ๊กตุ่นตุ๊กตาอย่างรถผู้หญิงทั่วไป และเนื่องจากมันเป็นรถญี่ปุ่น
มันจึงไม่ค่อยนิ่มนวลเท่ารถยุโรปที่เขาคุ้นเคย แต่กระนั้นน้ำหอมก็หอมดี
แอร์ก็เย็นดี และมีเพลงลูกทุ่งฟังอีกต่างหาก
“รถเล็กไปหน่อยนะคะแต่คงพอรับน้ำหนักคุณได้"
หล่อนหยอกเย้าชวนคุยพลางหัวเราะเบาๆ
“จะไปไหนหรือคะ?"
“สนามบินครับ"
“อุ๊ย!!! บังเอิญจังค่ะ
ดิฉันก็กำลังจะไปที่นั่นเหมือนกัน" หล่อนบอกโดยมิได้หันมาทางเขา
เพลงในรถดังอยู่ในระดับพอประมาณไม่ถึงกับหนวกหู
เป็นเพลงของนักร้องลูกทุ่งชายรุ่นเก่า ชาย เมืองสิงห์ ..
เขาฟังแล้วอดยิ้มไม่ได้ เขาไม่ค่อยคุ้นนักกับเพลงลูกทุ่งแบบนี้
แต่เมื่อมาได้ฟังจากเครื่องเสียงดีๆ ในรถของผู้หญิงคนนี้ทำให้รู้สึกแปลก
“ชอบหรือคะ?"
หล่อนถามถึงเพลงที่ฟังกันอยู่
“ก็ดีนะครับสนุกดี"ฤกษ์ฤทธิ์หัวเราะ
เขารู้สึกสนุกดีอย่างที่ว่าจริง ความจริงเมื่อได้มานั่งฟังจริงๆ อย่างนี้มันก็สนุกตรงไปตรงมาดีจริงๆ
“คุณจะไปไหนหรือคะ?"
“สนามบิน
เอ้อ…” เขาตอบแล้วก็หัวเราะสนุก
“กรุงเทพฯครับ ผมนัดกับลูกค้าเย็นนี้”
“คงเป็นลูกค้าสำคัญนะคะนายห้างไปเองอย่างนี้"
หล่อน หยอกเย้าเสียงใส
“ครับค่อนข้างสำคัญ
แต่ไม่ใช่งานใหญ่เท่าไหร่ ?"
“เอ ยังไงหรือคะลูกค้าสำคัญ
แต่ไม่ใช่งานใหญ่ ?"หล่อนถามตรงๆ
“คือดิฉันไม่ได้อยู่ในวงการโฆษณา
เลยไม่เข้าใจศัพท์แสงของพวกโฆษณาน่ะค่ะ"
“คือเป็นงานที่อยากได้มาทำน่ะครับ
ไม่ใหญ่แต่อยากทำลูกค้ารายนี้เลยเป็นลูกค้าสำคัญไปโดยปริยาย"
“อ๋อ..”
อ๋อ …นั่นสิ ปรกติพวกม่อนคำหวานไม่จำเป็นต้องง้องานนอกเลยก็ได้นี่
.. นอกจากอยากทำ..หล่อนคิดในใจว่าคงเป็นลูกค้าสาวสวย..
“เมื่อกี้คุณว่าคุณจะไปสนามบินเหมือนกัน"
“อ๊อ …ค่ะมารับของน่ะค่ะเพื่อนที่สหรัฐฝากของมากับแอร์โฮสเตส”
“ท่าทางคุณคงเป็นคนที่มีเพื่อนมากนะครับ “
“ไม่รู้สิคะ มากหรือน้อยก็ไม่รู้ แค่ไหนถึงเรียกว่ามากล่ะคะ?"หล่อนยอกย้อนแล้วหัวเราะสนุกใจ
“แหม"
“คนทำโฆษณาอย่างคุณก็คงมีเพื่อนมากแล้วก็คงมีเพื่อนอยู่ในหลายวงการ"
“วันไหนว่างๆ เราลองมานับเพื่อนแข่งกันดูดีไหม?" เขาหัวเราะ
“คุณมีอารมณ์ขันดีเหมือนกันนะคะ..ตลกดี"
เขา - ผู้ชายตระกูลเศรษฐี
แถมยังมีหน้าตาคมคายหล่อเหลาคล้ายพวกแขกขาว…กัลยามองเขาแวบหนึ่ง
ท่าทางเขาสบายๆ ฟังเพลงลูกทุ่งแล้วขยับศีรษะไปมาตามจังหวะ
เขาคงมีคนรักที่สวย
หรือไม่ก็คงรวยพอฟัดพอเหวี่ยงกัน พวกม่อนคำหวานล้วนแต่คาบช้อนทองออกมาจากท้องแม่กันทั้งนั้น
“แยกกันตรงนี้นะคะ
คุณเอาตั๋วไปเช็คได้แล้วล่ะค่ะเดี๋ยวจะตกเครื่อง”
หล่อนเอ่ยกับเขาหน้าอาคารสนามบิน
เขารีบเพราะจวนเวลาเต็มที แต่กัลยาไม่รีบ
เพราะของที่มารับถูกฝากไว้แล้วยังไงก็ไม่หายไปไหน
“ครับ …เอ้อ
..ขอบคุณนะครับ"
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"หล่อนยิ้มแล้วเดินดุ่ม
“เอ้อ …คุณกัลยา"เขาร้องเรียกตามหลัง
“คะ?"
หล่อนหันมาถาม
ดวงตากลมโตของหล่อนนั้นน่ามองนัก
0 comments:
Post a Comment