ตอนที่ 18

ป็นไปได้หรือที่หล่อนจะถอยหลังกลับไปยังจุดเริ่มต้น!!!
วิลันดามองตัวเองในกระจกเงา บอกตัวเองว่าหล่อนยังไม่แก่
ริ้วรอยเหี่ยวย่นหรือเม็ดกระยังไม่มาเยือนแม้นแต่น้อย หล่อนรักสวยรักงาม
และดูแลตัวเองเป็นอย่างดีเสมอ

แต่หล่อนก็ไม่ใช่สาวสวยสดอย่างสาวสีแดงที่เปรมจิตพาเคียงข้าง เปรมจิตชอบสีสด

ชอบสิ่งที่สะดุดตา ชอบความใหญ่โตหรูหราและแพง ชอบเพราะขึ้นชื่อว่าแพง ..

ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้รักหล่อน
หรือถ้าจะให้ถูก หล่อนกับเปรมจิตไม่ได้รักกัน เป็นเพียงคนสองคน
ที่ต่างคนต่างมีกันไว้ให้รู้สึกว่ามีใคร..
แต่กระนั้น หล่อนก็รู้สึกถึงการที่จะขาดไปซึ่งอะไรบางอย่างที่เคยชินในชีวิต..
โดยเฉพาะ..หล่อนยังไม่มีที่หมายใหม่ เพื่อเพิ่มเติมในช่องว่างให้รู้สึกว่ามีใคร..
ใครที่หล่อนมีไว้สำหรับให้ความรู้สึกพิเศษ ..

ใครที่หล่อนคิดว่าน่าจะมีคุณสมบัติดังนี้…
อ่อนโยนและจริงใจ มีความรักให้หล่อนตลอดเวลาโดยหล่อนสามารถแตะต้องมันได้
สัมผัสได้ถึงความรักนั้น!!!

หล่อนอยากให้ ทุกอย่างเป็นไปเองอย่างเมื่อครั้งที่หล่อนมีความรักกับเจ้าทับทิม..
ความรักที่เกิดเอง มีเอง มันสวยงามไร้เดียงสา แม้นว่ามันจะรุนแรง และทำให้ทรมานใจ
แต่มันเป็นความจริงใจที่สุดของหล่อน

เมื่อผ่านชีวิต ผ่านประสบการณ์มากขึ้น ดูเหมือนว่าความจริงใจมันกลับน้อยลงเรื่อยๆ
และกลับมีอะไรหลายอย่างแทรกเข้ามาเจือปนอยู่ หลายอย่างที่ทำให้รู้สึกเสมอว่า
ไม่ใช่ความรักบริสุทธิ์..ไม่สามารถทุ่มใจทั้งหมด
ไม่ใช่ความรัก แต่มันมีอะไรต่ออะไรมากมายผสมปนเป …

"โทรศัพท์คุณเปรมค่ะ"… เสียงโสรยาบอกมา
"โอนเข้ามา" หล่อนบอก
" ฮัลโล…"
"เปรมหรือ?"เสียงหล่อน สีหน้าหล่อนปรกติ
"ฮะ วันนี้เปรมสอบ"
"ค่ะ .."
"เหนื่อยจังฮะพี่ดา แต่เปรมก็คิดถึงพี่นะฮะ อีกสองวันสอบเสร็จ เปรมไปค้างด้วยนะฮะ
ตรง กับวันศุกร์พอดีเปรมจะเข้าสวนกับพี่ไงฮะ ขอไปพักสมองที่สวนซักวันสองวัน วันจันทร์เปรมจะแยกกลับบ้านเพราะพ่อโทรมาบอกให้กลับฮะ..พ่อเขาฝันไม่ค่อยดี
เขาว่าเขาอยากทำบุญ อยากให้เปรมไปทำด้วยกัน ที่บ้านเปรมก็เป็นอย่างงี้แหล่ะฮะพี่ดา
อะไรก็ต้องให้เปรมทำด้วยทุกที ถ้าไม่มีเปรมทำอะไรไม่ค่อยเสร็จหรอกฮะ พี่ดาฮะ..
อวยพรหน่อยสิฮะ เปรมขอกำลังใจนิดนะ"
"ค่ะ พี่ขอให้เปรมสอบผ่าน" หล่อนยิ้ม ยิ้มให้กับมายาของคนๆ นี้ที่ได้กลายเป็นอดีตอีกคน

บรรดาคนเจ้าชู้เขาจะเคยคิดบ้างไหมนะว่าผู้หญิงแต่ละคนนั้นคิดอย่างไรต่อความไม่ซื่อ

..หล่อนเคยรู้สึกว่าคนที่หล่อนรักนั้นทรยศคดโกงเมื่อปันใจไปรักคนอื่น
หล่อนเคยรู้สึกเจ็บช้ำอย่างรุนแรง รู้สึกเพราะรัก..หล่อนรักเจ้าทับทิมมากพอที่จะทนฝืน

ล้ำกลืนประคับประคองเพื่อที่จะรักกันได้ต่อไป และต่อไป…
แต่หล่อนไม่รักเปรมจิตมากพอที่จะทน หล่อนไม่จำเป็นต้องทน..

"ขอบคุณฮะ แค่นี้ก่อนนะฮะพี่ดา เปรมต้องไปแล้ว อีกสองวันค่อยพบกันนะฮะ"
"ไม่ต้องก็ได้ค่ะ" หล่อนว่า
"ฮะ …อะไรเหรอฮะ"
"พี่ว่าไม่ต้องก็ได้…เปรมไม่ต้องมาพบพี่ก็ได้"
"อ้าว…เอ๊ะทำไมฮะ"
"เมื่อสองคืนก่อนพี่ไปทานอาหารกับคุณฤกษ์ เจอเปรมกับผู้หญิงคนหนึ่งในร้าน" วิลันดา
ใจหายเล็กน้อย ไยนะ ทำไมหล่อนไม่ปราณีเปรมจิตอีกสักนิด อาจรอสักหน่อย
รอให้เธอสอบเสร็จเสียก่อน

แต่ มันดูเหมือนว่า ใครทำอะไรไว้เท่าใด ควรรับไปเท่านั้น
คนไม่ซื่อ หล่อนต้องเสียเวลาปราณีอีกหรือ? หล่อนไม่ได้แกล้งเลย คิดไว้ว่าต้อง
ตัดเยื่อใยทันทีที่เปรมจิตมาหาหรือติดต่อเข้ามา

หล่อนต้องการให้เรื่องมันจบสิ้นไปเสีย

"ทีนี้ เปรมคงรู้ว่าพี่หมายความว่าไง"
"พี่ดาฮะ…คือ…ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เพื่อนเปรมเท่านั้นนะฮะ"
"พี่ไม่ใช่เด็กนะเปรม พี่ไม่ชอบคนไม่ซื่อ พี่เคยบอกแล้วนี่คะ ที่ไม่เห็นกับตาพี่ไม่ว่า..
แต่ถ้าเห็น..ก็ต้องเป็นอย่างนี้"
"พี่ดาฮะ แต่ว่า …"
"เปรมต้องสอบไม่ใช่หรือคะ พี่หมดเรื่องคุยแล้ว"
หล่อนแปลกใจเหมือนกันที่เฉยเมยได้ขนาดนี้
ตอนนี้หล่อนไม่เดือดร้อนกับการที่ชีวิตนี้จะไม่มีเปรมจิต หล่อนคิดว่าตัวเองยังคง
ดำเนินชีวิตไปได้อย่างปรกติดีอยู่..
"ไม่ฮะ เรายังพูดกันไม่รู้เรื่อง"
"ไม่หรอกเปรม เราพูดกันรู้เรื่องแล้ว" หล่อนวางสายลง และทำงานต่อไปเงียบ ๆ

ต่อมาไม่นานเสียงโสรยาก็บอกเข้ามาอีกว่า
"โทรศัพท์คุณเปรมค่ะ"
"บอกว่าฉันไม่รับ ไม่ต้องโทรมาอีก"
หล่อนไม่เห็นหน้าเลขาสาวที่อยู่หน้าห้อง โสรยาทำหน้าแปลกใจ หากแต่มันเป็นแปลกใจ
ที่ปนไปด้วยรอยยิ้ม..
"ค่ะ ..ผอ."…

ตอนบ่าย วิลันดาออกไปตรวจร้านดอกไม้ที่ห้างสรรพสินค้าตามปรกติ
แต่ตอนออกไปหล่อนแวะที่ป้อมยาม รปภ.หน้าโรงเรียน เพื่อสั่งการบางอย่างไว้แก่เขา

นายสมพงษ์ รปภ.ทำท่างงเล็กน้อย แต่เขาก็รับปากรับคำผู้เป็นนายอย่างนอบน้อมเหมือนทุกครั้ง
คุณวิลันดาไม่ใช่นายหญิงชนิดเจ้าอารมณ์ คำสั่งของหล่อนต้องมีเหตุผลบางอย่าง
ซึ่งไม่จำเป็นต้องบอกแก่เขา ด้วยมันไม่ใช่กงการอะไรของเขา ที่จะต้อง
แสดงทีสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของนาย แต่..ว่าไปตามจริงแล้ว มันเป็นคำสั่งที่เขาเอง
ก็ชอบใจเหมือนกัน

..

คล้อยหลังวิลันดาออกไปประมาณ 2 ชั่วโมง เปรมจิตก็แล่นรถ สปอร์ทสีบรอนเข้ามาจอดรอนายสมพงษ์เลื่อนเครื่องกั้นออกให้เพื่อแล่นผ่านเข้าไป
ภายในบริเวณโรงเรียน เปรมจิตรออยู่จนรู้สึกว่ามันเป็นเวลาที่นานเกินปรกติจึงไขกระจกลง
และจ้องหน้าเขาอย่างข้องใจ

"เปิดทางเสียทีสิสมพงษ์" เสียงนั้นหงุดหงิด
"ขอโทษเถอะครับคุณ ผอ. ท่านสั่งไว้ว่าไม่อนุญาตให้คุณผ่านเข้าไปครับผม" เขาเดินตรงมาบอกที่รถด้วยเสียงที่พอได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น เพื่อว่าอีกฝ่ายจะได้
ไม่เสียหน้าจนเกินไป แต่กระนั้นเปรมจิตก็รู้สึกเสียหน้าอยู่ดี ทั้งเสียหน้า ทั้งอาย และใจหาย…นี่ต่อไปนี้เธอจะไม่ได้พบหน้าวิลันดาอีกจริงหรือ ?
"เสียใจด้วยครับ"
เปรมจิตทั้งเสียหน้าและเสียใจ และที่สุดเธอก็โกรธ แต่ก็ยอมถอยรถออกไป
เธอคิดถึงวิลันดาหญิงคู่รัก วิลันดาผู้หญิงที่เหมือนของตายประเภทน้ำพริกถ้วยเก่า
ของเธอที่จะกินเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น
แต่บัดนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นเสียแล้ว

เธอและผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์กันหลายปี เปรมจิตเองไม่ได้มีแต่หล่อนคนเดียว
หากแต่มีคนนั้นคนนี้เรื่อยๆ เพียงแต่หล่อนไม่รู้ไม่เห็นกับตาเท่านั้น
หรืออาจไม่สนใจที่จะรู้..

เปรมจิตอยู่ลำพูน เธอมาเรียนโทและแวะเวียนมาหาวิลันดาเสมอ
โดยปรกติแล้ววิลันดาไม่มีความหมายสำคัญสำหรับเปรมจิตมากนักเพราะเป็นของตาย
อย่างที่ว่า แต่ขณะนี้กลับสำคัญ และสำคัญมากเสียด้วย ด้วยเป็นเวลาที่เปรมจิตรู้สึกว่า
กำลังจะสูญเสียหล่อนไป…เสียดายเหลือเกิน..
..

"คุณคะ..โทรศัพท์คุณเปรมค่ะ" ป้าพิณเดินเข้ามาหา มาบอกหล่อนในห้องโถง
วิลันดากำลังอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟาตัวโปรด
"บอกเธอว่าฉันไม่รับสายนะคะ"
หล่อนบอกอย่างนั้น แล้วพลิกหน้าหนังสือต่อไปไม่ใส่ใจเลย หล่อนทำให้แม่บ้านชราชะงัก
ไปนิด ก่อนที่แกจะหันกลับออกไปทำตามคำสั่ง
"คุณเปรมคะ คุณบอกว่าไม่รับสายค่ะ แค่นี้นะคะ"
"งั้นป้าไปบอกคุณของป้าด้วยนะ อีกสองวันฉันสอบเสร็จจะไปหา และฉันต้องพบเธอให้ได้"
ว่าแล้วฝ่ายนั้นก็วางสายฉับ แม่บ้านถึงกับยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนวางกระบอกโทรศัพท์ลงกับแป้น
สองคนนี่คงมีเรื่องกันแน่ และคงต้องเป็นเรื่องใหญ่เชียวแหล่ะ ในใจของป้าแกคิดไปอย่างนั้น
คงได้เวลาลาจากกันเสียทีละมังสำหรับคนนี้ แล้วคนต่อไป ต่อไปจะเป็นเช่นไรอีกล่ะ

คนอย่างไรไม่รู้ล่ะ แรกๆ ก็เห็นดีกันทุกคน แต่นานวันเข้าก็กลายเป็นคนที่มองไม่ค่อยเห็น
คุณค่าของนายหญิง เห็นเป็นของตายอย่างนี้เสมอ..จะโทษอะไรดีล่ะ โทษว่าคุณวิลันดา
ดีเกินไปหรือไร? คนดีเกินไป คนดีๆ ทำไมไม่ดีตอบกลับมาให้มันทัดเทียมกันนะ..

ตอนนี้เป็นอีกหนที่ป้าพิณคิดภาวนา ถ้านายจะรักใครอีกสักคนละก็ ขอให้คนๆ นั้น
รักหล่อนเท่ากับที่หล่อนรักเถอะ

แต่ความจริงใจลึกๆ แล้ว ป้าแกอยากขอให้นายเปลี่ยนใจเปลี่ยนรสนิยมไปรักผู้ชายดีๆ
สักคนมากกว่า แกอยากเห็นนายหญิงแต่งงาน มีครอบครัวมีลูก..แต่ความหวังของแก
ก็ดูจะเลือนรางเต็มประดา …

"คุณเปรมฝากความไว้ค่ะ" ป้าเข้ามาบอกหล่อน
"ค่ะ..ฝากว่าไง" หล่อนไม่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือด้วยซ้ำ ทำให้แกออกจะเกรงใจไม่น้อย
"เอ้อ…บอกว่าอีกสองวันจะมาหาค่ะ เธอจะต้องพบคุณให้ได้.."
วิลันดารับรู้ด้วยการพยักหน้า แต่พอแม่บ้านขยับตัวออกไปหล่อนก็เอ่ยขึ้นว่า
"เมื่อกี้ได้กลิ่นเครื่องเทศ ป้าพิณแกงฮังเลหรือคะ ?"
"ค่ะคุณ..กลิ่นแรงไปหรือคะคุณขา ป้าว่าป้าใส่เครื่องเทศเท่าเดิมนะคะ"
ป้าทำท่าตกใจ ก็ทุกทีหล่อนไม่เคยทักนี่นา
"เปล่าค่ะ เปล่าหรอก..เมื่อกี้ฉันยืนอยู่ตรงระเบียง คงอยู่ใต้ทางลมพอดีเลย
ได้กลิ่นฮังเล ดีแล้วล่ะค่ะป้า งั้นเดี๋ยวป้าเอากับข้าวใส่ปิ่นโตนะคะ
จะเอาไปทานบ้านพี่ฟอง มีแกงฮังเลแบบนี้คิดถึงเด็กๆ …
โดยเฉพาะยายจาละก็ชอบที่หนึ่งเลย"หล่อนบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ค่ะ …" ป้าพิณพลอยยิ้มไปด้วย..